Цаг хугацааг уртасгагч богиносгогч
Тантай байх яагаад ийм шидтэй юм бэ
Тавилан байдаг бол
Тэвэрт тань сэрэх өдөр хурдан ирээсэй

ххх

Огтолцохгүй зэрэгцэх бурхны зураг
Нартай бороотой алинд ч
Тантай өдөр гэрэлтэй
Бусдаас нуугдан хоюул
Хөтлөлцөн алхая үүлэн дээр

Торон даашинзаа өмсөөд

Толинд харлаа

Танихгүй гуниг нүүрэнд нь тодорсон 

Төрсөн өдрөөсөө зугатаахаар завдах 

.... тэвдсэн бүсгүй

Тэвэртээ тасарч унаж буй сувдан зүүлтээ нааж

Удаан, удаан зогсоод л 

Явахгүй гэж шийдээд 

Яаран бүгдийг нь тайлав 

Бүгдийн өмнө ирдэг 

Буцах замгүй өдрүүд 

Будгаа арилгаад 

Хөнжилдөө шургав

Үнсэх дуртай тэр хацар

Үнэрлэх дуртай хүзүү 

Үнсүүлэх дуртай чих минь

Үлдээхгүй амтлах миний уруул ...

Урд насандаа бид угаас л ийм байсан 

Тэр намайг тэвэрч 

Тэвэрт нь би нялхран эрхэлж 

Хөтлөлцөн алхаад л хөхрөлдөн гүйж байсан

Шаргал намрын жихүүн өдөр 

Шаржигнах навч модод ... 

биднээс өөр хэн ч үгүй 

Үүлнээс дээгүүр нисэж 

Үг хэлэхгүй ойлголцож 

Эвлүүлж тавьсан оньс адил 

Эвээ олоод эвхрэлдэнэ 

Хувь заяа биднийг уулзуулах л гэж 

Хуурай дарсны бөглөө өөрөө онгойж асгарсан

Хуучин шүлгээ дахин унших мэт 

Хачин танил мэдрэмжээр би дүүрнэ 

2015.04.07

Дэргэд минь хирнээ дэндүү алсад 

Хүрч боломгүй нэг тийм мөрөөдлийн 

Ойртоход л хагарчихаар нандин 

Бидний дунд юу бүрэлдэнэ вэ 

Таныг л дагаад гүймээр 

Тийм гэхийн нэргүй өдрүүд

Тэвэрт тань хоргодон 

Тэгээд жаргах, үүлэнд хөвсөн өдрүүд

Зөрүүдлэж эрхлэмээр таны нөмөрт

Зүггүйтэж хоргодсон шөнүүд

Хаалгыг тань тогшин зогсоод

Хаврын болзоонд урьмаар үдшүүд

Эхлэл байхгүй учралд

Эргэлзээ тайлсан амлалт 

Энэ чинь л надад хангалттай 

Эрэмгий баатар бат бөх хана минь дээ

Зүүдний хамтрагч

Зүүдлэхийг хүсэх бүрт тэр ирдэггүй ч зүүдэлсэн үед би хамгийн тайван болдог билээ. Түүнтэй зүүдэндээ ярилцах, түүнийг харах миний хувьд зүгээр л тайвшрал, ямарч тохиолдолд тэр намайг тэвчээртэй сонссоор л байдаг. Би тэрэнд болох болохгүй, солиотой, хачин, баймгүй хүслээ бүгдийг нь ярихад тэр ойлгосон ч ойлгоогүй ч намайг харан ямар нэг байдлаар намайг илааршуулж, тайвшруулах гэж хаа нэг ганц үг дугарна. Түүнд би таалагддаг, тэр ч надад таалагдаж бид аяндаа биендээ татагдсаар уулзсан. Анхны зүүднээс би түүнд бараг дурлачихсан. Бодохгүй, хүлээхгүй хором гэж үгүй болж амьдрал зүүдний заагийг ялгахаа больчихсон. Гэнэт би бүх зүйл болохгүй байгааг ухааран түүнийг уурлуулах, өөрөөсөө түлхэх (яг үнэндээ өөрийгөө тэрнээс холдуулах) талаар бодсон. Дараа нь хачин их тэнэглэж уурлуулчихсан гэж бодсон. Гэтэл тэр намайг ахиад хүлээж авна,  ахин зүүдэнд минь ирнэ гэсэн. Ер нь би гэж солиотой хүүхэн, хамаг амьдралаа хүний төлөө юм шиг санаж, хийсэн үйл болгондоо харамсаж, гутарч, хачин бодлоор толгойгоо гашилгаж, тэр бүгдээ хаа намаагүй түүн дээр асгаад л байхад тэвчээд суудаг тэрэнд улам татагдах шиг. Шөнө дундаас үүр цайтал үргэлжлэх зүүд өдөр биелэлээ олбол бид хэн нэгнийг гомдоох л байх. Гэхдээ би зүүд зүүдээрээ зүүдлэгдсээр байна л гэж боддог. Бидний яриа үргэлжилсээр, тэр намайг сонссоор л байх. Гэхдээ зүүдний дүрэм ийм. Ямар ч төлөвлөгөө байхгүй, хэзээ ч дуусаж болох, хэзээ ч учирч болох, юу ч хийж болох гол нь амьдрал зүүдний заагийг мэдрэх. Тэр цөөн үгтэй, хааяа би түүнийг залхаачихлаа гэж бодоход тэр залхаагүй байдаг. Ер нь тааж мэдэх, ойлгоход бэрх хүн хирнээ, намайг хүлээж аваад, сонсоод ярилцаад байдагт нь би баярладаг юм. Ахиж би тэгтлээ их жаргалтай, сэтгэлийн эрх чөлөөтэй зүүдлээ ч үү, үгүй ч үү.  Зүүдээ мартахгүй гэж хичээдэг юм. Бодоход л тайвшрах тийм л зүүд . Дараагийн зүүдийг хүсэх бүр холдоод ч байх шиг. Дахиж би хэзээ ч түүнтэй зүүдэндээ уулзаа билээ, ганцхан цаг зүүдлээд юу ч ярихгүй, хараад хараад л санаа алдаад л ширтээд л тэгж тэгж үнсээд салах юмсан.

nulims

Харилцаа, хамтын ойлголцол, хайр, халамж нэмэх нь хамаарал тэнцүү Гэр Бүл. Сайхан гэр бүл гэдэг яг ямар гэр бүл гэж боддог вэ? Би бодож бодож ер нь ийм байх байлгүй гээд л баахан ийм байна, тийм байна гээд нөхөртэйгээ үзэлцэнэ, гомдоно, голно. Тэглээ гээд ер нь хүмүүсийн амьдралыг хараад ч өөрийгөө хараад ч яг ямар байхыг нь олоогүй л явна. Ер нь олох ч үгүй биз. Ер нь дуртай юмаа хийгээд, өлсөхгүй, өвдөхгүй, элэг бүтэн байхад л сайхан амьдрал гэж хаа нэгтэйгээс уншсан юм. Харин тэр үнэн ч юм шиг. Гэхдээ би өөрөө илүү юм хүсээд, шунаад байдаг. Яалтай ч юм бэ дээ. Зүүн мөрөн дээр минь хүсэл, шунал, хүнд муу харагдахгүй гэсэн шуналын чөтгөр, нөгөө талд нь амар амгалан, ганцаараа олон зүйлгүй амьдрах бурхан суусан мэт би өдөр бүр өөрий өөртэйгөө зөрчилдөн, өөрийгөө буруутгана, зөвтгөнө, өрөвдөнө.

Хүн ер нь өөртөө зориулж л уйлдаг юм шиг. Өвөө минь эргэж ирэхгүй явахад би газар сөхрөн уйлаад үлдсэн. Угтаа бол би тэр хоосорсон орон зайг хэрхэн даван туулахаа мэдэхгүй, өөрөө яахаа мэдэхгүй, өвөөгөө үгүйлсэндээ л уйлсан байх. Өвдөхдөө, хэрэлдэхдээ, айхдаа, шаналахдаа би өөрөө тэр цаг хугацааг даван туулж чадахгүй байгаадаа л шаналан уйлдаг. Өөрийгөө өрөвддөг, өөрийгөө л бодож уйлдаг эсцийн эцэст. Нөгөө нэг зүгээр суухаар зүлгэж суу гэдэг шиг, уйлаад нэмэргүй зүйлд усан нүдлээд л өөрийгөө л тайвшруулах гэж, бусдаар өрөвдүүлж, нөхцөл байдлыг өөрийнхөө төлөө эргүүлэх гэж л уйлдаг. Уйлна гэдэг угтаа сэтгэлийн л засал байх даа. Хүүхдийн хувьд ч гэсэн адил. Тэр өөрийнхөө л төлөө уйлж, хүссэн хийж, хүссэндээ хүрэх гэж, өвдөж байгаагаа даван туулах гэж, ээжийгээ хажуудаа байлгах гэж л уйлдаг.

Уйллаа гээд амьдралд ойлголцол нэмдэггүй, зүгээр л тухай үеийнхээ байдлаас л түр гаргадаг нэг бодлын зэвсэг ч юм шиг.